- Uczestnicy WR spotkali się o godz. 7,20 na stacji kolejowej Toruń Główny i udali się o godzinie 8,34 pociągiem do Suchatówki. Tam na peronie przywitali ich prowadzący i wykonano pamiątkową fotkę uczestnikom. Przy dobrej pogodzie choć było pochmurnie, opuściliśmy zabudowania Suchatówki i asfaltem dotarliśmy do Zajezierza. Następnie obrzeżem jez. Starego leśną drogą dotarliśmy do Kanału Fryderyka. Aby zapobiec wylewom jez. Starego, w 2 połowie XVIII w. (za czasów Fryderyka Wielkiego) wykonano kanał łączący jezioro Stare z piaszczystą kotliną międzywydmową. Dno kotliny, położone jest znacznie niżej od zwierciadła jez. Starego i posiada chłonną warstwę żwirową. Kanał zwany Kanałem Fryderyka przebiega wśród lasu na długości 1,8 km, w bardzo głębokich przekopach dochodzących do 18 m głębokości. Z biegiem czasu chłonność kotliny zmalała. W czasie większych spływów dno kotliny ulegało zalaniu, przekształcając je z czasem w jezioro, zwane jeziorem Nowym. W 1904 r. dokonano renowacji Kanału Fryderyka oraz utworzono pięć studni w dnie jez. Nowego. W 1917 r. nastąpiła pierwsza wielka powódź w Obniżeniu Gniewkowskim, która spowodowała zalanie znacznej ilości terenów rolniczych. W 1924 r. pogłębiono Kanał Fryderyka w celu polepszenia spływu wód. W 1931 r. opracowano projekt studni. Różnica poziomu wody miedzy jeziorami to ok. 4 m. Grupa skierowała się w stronę jez. Nowego i po jego obejściu na leśnym parkingu przygotowanym przez nadleśnictwo odpoczęła i się posiliła. Dalsze przejście odbyło się drogami i duktami Puszczy Bydgoskiej.
Puszcza Bydgoska – kompleks leśny położony na południe od Bydgoszczy i Torunia, o powierzchni ponad 45 tys. ha. Charakteryzuje się występowaniem rozległych pól wydm śródlądowych, porośniętych borem sosnowym z domieszkami gatunków liściastych dębu, brzozy, grabu i innych. Puszcza znajduje się w mezoregionie Kotliny Toruńskiej (zwanej także Toruńsko-Bydgoską), graniczącym od północy z pojezierzami: Chełmińskim, Dobrzyńskim i Krajeńskim, a od południa z Równiną Inowrocławską. W całości administrowana jest przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Toruniu, w nadleśnictwach: Bydgoszcz, Solec Kujawski, Cierpiszewo i Gniewkowo. Puszcza Bydgoska rozciąga się na obszarze o długości około 65 km i szerokości od 12 do 20 km. Jej granice wyznaczają: na północy i wschodzie: rzeka Wisła, na południu: rzeka Tążyna (u swego ujścia) i krawędź Równiny Inowrocławskiej, na zachodzie: rzeka Noteć i Kanał Górnonotecki.
Od postoju na parkingu leśnym maszerowaliśmy lasami, robiąc krótkie odpoczynki byśmy mogli się nawodnić, początkowo maszerując wzdłuż rowu odwadniającego.
Rów/kanał odwadniający – Straty materialne w rolnictwie, leśnictwie i gospodarce komunalnej Gniewkowa i najbliższej okolicy, spowodowane przez powodzie w latach 1960-61 oraz w latach 1966-68 wymusiły określone działania związane z odwodnieniem terenu. Projekt odwodnienia Obniżenia Gniewkowskiego, został zrealizowany w latach 1969-70 poprzez: wykopanie rowu odwadniającego, przeprowadzonego przez wydmy gniewkowskie oraz zapewnienie grawitacyjnego spływu nadmiaru wód za pośrednictwem Strugi Zielonej do Wisły. Przekopany kanał miał za zadanie odprowadzać nadmiar wody z jeziora Nowego do Strugi Zielonej. Jezioro Nowe posiada powierzchnię około 29 ha i średnią głębokość 3 m; otoczone jest wokół lasami Puszczy Bydgoskiej. Cała operacja przybrała jednak niezamierzony skutek, ponieważ kanałem spłynęła większość wody z jeziora Nowego. Obecnie to suchy rów, a jez. Nowe to płytkie i małe jeziorko z którego nie ma co rów odprowadzać.
Wędrując poprzez lasy Puszczy Bydgoskiej dosyć mocno się zmęczyliśmy pokonując mniejsze i większe wzniesienia zalesionych wydm. W końcowym odcinku trasa się już wypłaszczyła i w dobry humorze, mimo planowych ok. 10 km, pokonując 16 km doszliśmy do skrzyżowania ulic Sosnowej i Bydgoskiej, na pętlę autobusową przy kościele Najświętszej Panny Marii w Cierpicach, gdzie zakończyliśmy wędrówkę.
Opracował Wojciech Pydyn.