- W zimny i mglisty poranek grupa uczestników WR spotkała się na przystanku MZK (Bractwo Kurkowe) przy Szosie Chełmińskiej. Po przywitaniu i wspólnej fotce grupa wyruszyła szlakiem czarnym (fortecznym) w kierunku Fortu VI (Karol Chodkiewicz; III, Scharnhorst).

Fort VI Jarema Wiśniowiecki zlokalizowany jest przy Szosie Chełmińskiej. Zbudowany w latach 1889-93 jako fort artyleryjski pośredni.. Mocno zniekształcony przez zasypanie fosy na całym obwodzie. Dobrze zachowane elementy budowli Urządzeń fortu jak: koszary nasady, poterny, klatki schodowe, schrony wałowe i punkty obserwacyjne oraz koszary główne fortu. Po uzgodnieniu z dzierżawcą fortu można poznać urządzenia fortu np. kominki w dawnych izbach żołnierskich. Ciekawostką jest przebudowana na schron przeciwlotniczy kaponiera szyjowa. Część fortu znajduje się w użytkowaniu Toruńskiego Bractwa Kurkowego.

- Po wysłuchaniu informacji przy zamkniętej bramie do Fortu VI, uczestnicy pomaszerowali dalej szlakiem czarnym mając po prawej stronie płot ogradzający teren wojskowy (znajdowały się tu magazyny i składy wojskowe) a po lewej stronie drugi płot ogradzający działającą tu szkołę salezjańską (jedną z najbardziej renomowanych podstawówek w Toruniu). O przyszłość tego „zielonego wrzosowiska” trwa dyskusja-spór którego stronami są społecznicy Rady Okręgu a szkoła salezjańska i Rada Miasta Torunia. Zatrzymaliśmy się na chwilę przy zarośniętym rowie.

Rów przeciwczołgowy w okolicy Fortu VI na toruńskich Wrzosach został wykopany zimą na przełomie lat 1944–1945 przez Niemców, w ramach przygotowań do obrony Torunia przed zbliżającą się Armią Czerwoną podczas II wojny światowej. Budowa tej fortyfikacji była częścią większych prac umacniających linię fortów Twierdzy Toruń, wzmacnianych okopami, stanowiskami broni maszynowej i artylerii. Do prac przymuszano zarówno żołnierzy Wehrmachtu, jak i cywilną ludność, a także jeńców i robotników przymusowych.

- Maszerując dalej szlakiem dotarliśmy na przedpola Fortu V (Karola Chodkiewicza; IIIa, Dohna).

Fort V Karol Chodkiewicz znajduje się przy ul. polnej. Wzniesiony w latach 1878-84 jako standardowy – główny. Bardzo dobrze zachowany. Zachował najwięcej elementów wyposażenia. Zwiedzanie obiektu jest utrudnione. Na zewnątrz fortu na uwagę zasługuje zachowany w dobrym stanie stok bojowy z zaznaczonym przedstokiem. Znakomicie widoczne poszczególne fazy nie zakończonej modernizacji fortu z 1914 r. Warto też zwrócić uwagę na przebudowany dom wałmistrza. Za fortem od północy czytelny, lecz zaniedbany teren dawnej fabryki amunicji.

- Po obejrzeniu z zewnątrz fos, koszarowca i bramy wjazdowej do fortu udaliśmy się ul. Polną i Batorego na teren osiedla „Pod Dębową Górą”.
Dębowa Góra w Toruniu to historyczne wydmowe wzgórze położone w północnej części miasta, będące częścią dawnej miejscowości Mokre. Szczyt wzniesienia znajdował się przy ul. Pod Dębową Górą 35 i mierzył około 75 m n.p.m.. Obszar ten należał do pasma wydm, które rozciągały się od Góry Czarownic po Górę Szubieniczną. Wzgórze Dębowa Góra zostało mocno zniwelowane podczas rozwoju urbanistycznego miasta. Na przełomie XIX i XX w. zbudowano tam stację wodociągową z wieżą ciśnień oraz gazownię dla Mokrego. W okresie międzywojennym i powojennym teren ten stał się miejscem schronienia dla najbiedniejszych mieszkańców Torunia, gdzie powstały liczne baraki i lepianki, a okolica uzyskała ponurą reputację związaną z ubóstwem i patologiami społecznymi. Przez dekady kojarzone było z barakami i slumsami, lecz obecnie przechodzi intensywną przebudowę. Dębowa Góra to dziś płaskie wzgórze i osiedle w dzielnicy Mokre w Toruniu, obecnie teren nowoczesnych inwestycji mieszkaniowych.

- Ostatni fragment przejścia wiódł dalej przez ul. Chrobrego, Wiadukt Kościuszki na plac przed dworzec PKP Toruń Wschodni gdzie został zakończony 1 etap WR.
Punktualnie o godz. 11:00 rozpoczął się 2 etap – quest związany z dzielnicą Mokre, kierowany przez Patryka Staniszewskiego w którym poza grupą WR wzięli udział inni uczestnicy.