- Grupa uczestników WR spotkała się przy wylocie ul. Strzałowej i ul. Łódzkiej. Tym razem zaopatrzeni w ulotkę „Rudackie Ścieżki” realizowaliśmy opracowane przez Towarzystwo Miłośników Torunia zadanie: „Poznaj Rudak od podszewki”. Uczestnicy wędrowali po jednej z trzech opracowanych tras turystycznych – trasie czerwonej zapoznając się aż z 16-ma obiektami.

Koszary Rudackie przy ul. Podgórskiej w Toruniu to jeden z najważniejszych zespołów koszarowych związanych z twierdzą toruńską, wybudowany pod koniec XIX w. z myślą o pruskiej artylerii i później rozbudowywany na potrzeby coraz większego garnizonu wojskowego.

Koszary powstawały etapami od 1888 do 1909 r. jako trzy główne zespoły budynków: Koszary Zajączka I, Kątskiego i Pułaskiego. Pierwsze były wykonane techniką pruskiego muru, trzy największe obiekty przeznaczono dla żołnierzy, a pozostałe funkcje administracyjno-gospodarcze oraz jako zaplecze dla konnych taborów. Kompleks docelowo liczył kilkadziesiąt różnorodnych obiektów, m.in. magazyny, kuchnie, budynki sztabowe, izby chorych i schrony piechoty (np. Hangar Wschodni z 1889 r.), a po południowej stronie znajdowała się pełnowymiarowa strzelnica.

Pierwszymi stacjonującymi tu żołnierzami byli fizylierzy z 21 Pułku Piechoty im. von Borcke, a po rozbudowie – głównie oddziały artylerii. Po I wojnie światowej i przejęciu twierdzy przez Wojsko Polskie w 1920 r., poszczególne zespoły koszarowe wyznaczono jako ośrodki szkoleniowe artylerzystów. W późniejszych latach, szczególnie po II wojnie światowej, koszary wciąż były użytkowane przez artylerzystów polskich. W przeszłości wojsko wykorzystywało kompleks m.in. na potrzeby stacjonowania 6. Toruńskiej Brygady Artylerii Armat.

Na początku XXI w. część budynków uległa demilitaryzacji oraz dewastacji. Większość historycznych obiektów została rozebrana, jednak kilka poddano renowacji i przeznaczono na cele mieszkalno-usługowe – powstają w nich lofty i lokale mieszkalne. Ostatnie nieruchomości kompleksu wystawiono na sprzedaż i obecnie nowe inwestycje planowane są zgodnie z wymaganiami ochrony konserwatorskiej. Zachowały się również zabytkowe bloki koszarowe, które figurują w gminnej ewidencji zabytków miasta Torunia.

Kosorzyn (czasem nazywana też Kostryn) to nazwa nieistniejącej już wsi, która zajmowała niegdyś wschodnią część Rudaka (graniczyła z ulicami takimi jak Rudacka, Podgórska). 

Ta nadwiślańska osada znalazła się wśród pierwszych posiadłości nadanych przez Konrada Mazowieckiego krzyżakom i należała do dóbr komturstwa nieszawskiego. W 1603 r., gdy te okolice znajdowały się pod zarządem królewskich starostów z Dybowa, osadzono tu olędrów. Tworzyli oni wspólną gminę z osadnikami z Rudaku. 

Odrębność Kosorzyna zanikła w XVIII w. Na jego terenie już w XIX w. rozpoczęto na przemysłową skalę wydobycie zalegających w ziemi pokładów gliny, wykorzystywanej do produkcji cegieł m.in. w cegielniach działających na Rudaku. Powstałe w wyniku tych działań wyrobisko uległo zalaniu w latach sześćdziesiątych XX w. W ten sposób powstało Jezioro Nagus – największy w Toruniu sztuczny zbiornik wodny. Jego powierzchnia mierzy 7,7 ha, a głębokość dochodzi do 10 m. Dostęp do jeziora jest ograniczony z powodu otaczającej go zabudowy.

 

Kol. Hania Czech korzystała na trasie z opracowanych opisów do projektu „Rudackie Ścieżki” których autorami byli: Justyna Kacprzak, Adam Kowalkowski, Adam Marszelewski, Michał Targowski i Michał Wiśniewski.

- Podczas odpoczynku przy pozostałościach zespołu dworskiego w Czerniewicach prowadząca wycieczkę H. Czech potwierdziła przebycie 15 km trasy specjalną okolicznościową pieczątką.
Osoby które uczestniczyły w przejściach na pozostałych trasach: zielonej (5 km) i niebieskiej (10 km) i mają pieczątki poświadczające ich przebycie otrzymają dyplomy. Opracował: Tadeusz Perlik